Millet günlerdir tek yürek olmuş, sabahın uykusundan feragat ederek ekran başına geçmiş ve bu çocuklara sonuna kadar inanmıştı. Sokaklara, meydanlara taşan bu tertemiz inancın karşılığı, ne yazık ki sahada ne o beklenen milli ruhu görebilmek oldu ne de formanın ağırlığını taşıyan o eski mücadele azmini...
Doksan milyonluk koca bir ülkede, kendi yetiştirdiğimiz değerlerimize ve Türk futbolunun içinden çıkan hocalarımıza güvenmek yerine, yine bir İtalyan teknik adama mahkum edildik. Sahadaki yerli potansiyeli sistemin dişlileri arasında eriten bu anlayış yüzünden, turnuva boyunca iki maçta, koskoca 180 dakika boyunca rakip kalede tek bir gol bile bulamayan, hücumda tamamen çaresiz kalmış bir takıma dönüştük.
Hepsini geçtik; yenilmek futbolun doğasında, fıtratında vardır. Ancak bu turnuvadaki en acı sahne, karşı taraf sahada 10 kişi kalmışken bile galibiyeti koparacak o hırsı, o reaksiyonu ve karakteri sahaya yansıtamamış olmamızdır. Mücadele etmeden, adeta teslimiyetçi bir senaryoyla elenmek bu ülkenin futbol genetiğine hiç yakışmadı. Tribünleri ve ekran başını dolduran halkın tertemiz duygularına, uykusuz gecelerine, verilen onca emeğe ve bağlanan umutlara gerçekten çok yazık oldu. Şimdi sorma sırası bizde: Bu ruhsuzluğun hesabını kim verecek?